April 2008

22 april - Gelezen 'De regen voor hij valt' van Jonathan Coe. Overtuigend. En 'Orientations' van componist Pierre Boulez. Het ging me soms wat te ver en was daardoor, voor mij in elk geval, niet altijd even boeiend. Boulez schrijft diepgravende artikelen over bijvoorbeeld Wagner, Stravinsky, Mahler, Messiaen en Varèse. Misschien meer gericht op mensen die als uitvoerend musicus van modern klassieke muziek werken.

19 april - Twee dagen is kort voor een stad zoals Londen. Tijdens de busreis terug lees ik Ignacio Martinez de Pisón, tijd voor de vrouwen. Die vrouwen zijn drie zusjes die hun ontwikkeling beschrijven. Voor de een heeft een bepaalde gebeurtenis veel meer gewicht dan voor de ander. Het boek krijgt door die gezichtspunten en bijvoorbeeld de satire waarin een rechtse echtgenoot met een pistool de straat opgaat tijdens 23-F een subtiele humor. Centrale gebeurtenis is die 23-F (23 februari 1981), de dag dat een militair die Franco mist, het regeringsgebouw binnenstormt om de democratische regering naar huis te sturen. Op die dag houdt Spanje de adem in. Martinez de Pisón kiest ervoor om niet die gebeurtenis te beschrijven, bekend bij iedere Spanjaard, maar in plaats daarvan de vergelijkbare scene, even absurdistisch, met Fernando en Carlota.

18 april - Weekend Londen (10 - 13 april). Met bezoek aan de National Gallery en de Tate Modern. Een enorm rijke collectie in beide musea: Velazquez, Rafael, Giacometti, Turner en Constable, Caravaggio en Francis Bacon. Om een paar namen te noemen.
Muziek van Morton Feldman terwijl ik de schilderijen van Mark Rothko op me in liet werken. Die muziek inspireerde Rothko blijkbaar toen hij zijn donkerrode serie produceerde die hier in de Tate een aparte zaal heeft gekregen.
Na twee dagen vier uur musea, en de Engelse uitleg op tape op mijn oren, ga ik de straat op: dwalen door het centrum van Londen. Langs Trafalgar Square, Charing Cross en over de Thames Embankment, binnen in Sint Paul's Cathedral, the South Centre met de Royal Festival Hall en Waterstones, over Covent Garden en Fleet Street. Mooi, maar het is allemaal nog maar een stukje Londen.

8 april - Doctor Atomic ging al in 2005 in première, maar zondagmiddag was de uitvoering van vorig jaar te zien, op het Holland Festival met Lawrence Renes (dirigent), Gerald Finley (als Robert Oppenheimer, de man achter de atoombom die met een team van wetenschappers juli 1945 een test doen met 'the gadget') en Jessica Rivera (zijn vrouw Kitty, hevig verontrust over de betrokkenheid van haar man bij 's werelds destructiefste ding).
Adams speelt met ruimte en tijd. Soms zijn de uren zo voorbij en dan, als de klok tikt, duren seconden uren. Oppenheimer en the big boss lopen vertraagd op de achtergrond terwijl Kitty met haar kinderen en kindermeisje een onrustige avond hebben, a la Madame Butterfly. Een schitterende liefdesscène is dan al geweest en ook de aria van Robert 'Batter my heart' (gedicht van John Donne) aan het eind van het eerste bedrijf. Zijn persoonlijke crisis ligt in die woorden: break, blow, burn and make me new. Kitty zingt op het einde van de opera, als de klok is uitgetikt: we are hopes - you should have hoped us - we are dreams - you should have dreamed us.

6 april - Vanmiddag naar Doctor Atomic, een opera van John Adams die vorig jaar in première ging. Op het filmdoek van het Heerenstraattheater in Wageningen.

doctor atomic