Februari 2010

8 februari - Zes films in twee weken. Nothing personal was zondag de laatste. Over een vrouw (Lotte Verbeek) die na een stukgelopen relatie naar Ierland vlucht en daar een oudere man treft die een teruggetrokken bestaan leidt. 'Hij is wijs en ironisch. Zij is radicaal en onverzettelijk.' En ze komen uiteindelijk - ondanks hun afspraak: nothing personal - heel dicht bij elkaar.
De eerste uit deze serie was Das weisse Band, Michael Haneke. Hij probeert min of meer een verklaring te geven voor het kwaad in de Tweede Wereldoorlog. En stapt terug naar ongeveer dertig jaar voor die oorlog als de volwassenen van dan nog kinderen zijn. Of het echt een verklaring is, dat denk ik niet.

8 februari - En dan een dagje Rotterdams Filmfestival, een jaarlijks uitje. Gezien, waarbij de eerste mijn hoogste waardering kreeg, Crying with laughter (over een Schotse stand-up comedian in Edinburgh die een nachtmerrie beleefd), Lost persons area (met voorman Marcus, zijn verveelde vrouw en grappige dochter, plus Hongaarse werkploeg), La vie au ranch (Franse studentes, pubers nog, feesten, roken, drinken en kletsen maar door), Los condenados (Latijnsamerikaanse balling keert terug naar geboorteland en helpt vrienden zoeken naar verdwenen guerrilla).

8 februari - Ik lees nu Geweld van Slavoj Zizek. Zes bespiegelingen, gecomponeerd als een muziekstuk, over liberalisme, atheïsme, terrorisme. Over Palestina, New Orleans, Slovenië. Niet samen te vatten, maar erg goed. Ook halverwege in een biografie van Beethoven en Het diner van Koch, maar vooral Zizek. De laatste boeken die ik gelezen heb - Joke Hermsen, Tjitske Jansen, Maurizio Maggiani en Herta Müller - zijn allemaal aanraders.

 

lotte verbeek in nothing personal