Juli 2007

In de maand juli ben ik vooral in Parijs.

3 juli - El laberinto del fauno; een film die geheel in balans is. Franco heeft overwonnen in Spanje, maar er is nog verzet in de bergen. De moeder van Ofelia trouwt met een fascistische kapitein (het blijft een mysterie waarom ze dat kon doen, 'hij heeft ons veel goeds gedaan, Ofelia', zo verdedigt ze zich). En Ofelia vlucht uit de wrede wereld om haar heen in een droomwereld. Briljant, ontroerend, uitgebalanceerd, indrukwekkend, intens.

2 juli - Kunst heeft niet zoveel met begrijpen te maken, citeert Ingo Metzmacher John Cage. Eerder met voelen en ondergaan. Ik zoek toch vaak begrip. Heeft de componist of schilder een bedoeling en wat is dat dan? Beter zou kunnen zijn: wat doet het met mij?
Ik heb dit weekend een boekje van Metzmacher gelezen, sinds 2005 chef-dirigent van de Nederlandse Opera. Keine Angst vor neuen Tönen.
Het gaat over componisten zoals Ives, Debussy, Messiaen, Schönberg, Nono en Stockhausen. Ze doen me meestal meer dan (met alle hoogachting) Mozart, Beethoven, Mendelssohn of Haydn.
Want spannender, onverwachter, indringender, spiritueler, eigentijdser en onheilspelllender. De modern-klassieke muziek is in mijn oren meer droom, begeestering, pijn en schoonheid.

Et non expecto resurrectionem mortuorum (variatie op Messiaen)

john cage (1912 - 1992)