Juni 2009

23 juni - Antony en the Johnsons speelden met het Metropole orkest. Ik hield mijn hart vast. De intieme muziek van Antony met een klassiek orkest, met blazers en strijkers. Ik zat in Carré op ongeveer de verst denkbare plaats van het podium. Antony stond zestig meter of honderd daarvandaan, centraal voor het orkest, wiegend met hoofd en handen, met zijn hele lichaam, in een wit gewaad. Als een meisje, als Jezus, zo schreef de krant.
Aan het begin van het concert was de balans tussen orkest en Antony niet optimaal, maar later kwam zijn emotionele muziek toch helemaal over. 'We love you', riep iemand. Uh.. antwoordde Antony, I don't deserve this. En vervolgens sprak hij over een feminiene wereld, zijn angst voor stenen met een ziel en reïncarnatie, zijn stem en wat al niet meer. En hij zong. Soms mooi, soms prachtig. Zoals in Another World, I fell in love with a dead boy (met wel een minuut volledige stilte) of in een cover van Beyoncé (I watched her last night for about two hours, bekende Antony, on YouTube).

I need another place
Will there be peace?
I need another world
This one's nearly gone

Still have too many dreams
Never seen the light
I need another world
A place where I can go

I'm gonna miss the sea
I'm gonna miss the snow
I'm gonna miss the bees
I'll miss the things that grow
I'm gonna miss the trees
I'm gonna miss the sound
I'll miss the animals
I'm gonna miss you all

I need another place
Will there be peace?
I need another world
This one's nearly gone

I'm gonna miss the birds
Singing all this songs
Been kissing this so long

Another world x4

 

Als dit hierboven niet goed werkt (link naar het Antony-concert op Radio 6), probeer dan dit.

14 juni - Een donker toneel met glasscherven. Op het podium zit het Ensemble Modern en de koorleden. Zijlicht. Dit is de onderwereld. Lei is Barbara Hannigan, sopraan, en lui, Georg Nigl, bariton. Italiaans vooor zij en hij. Je kunt denken aan Orpheus en Euridyce, en de Franse componist Pascal Dusapin (1955) heeft zich ook laten inspireren door dat verhaal in de opera van Claudio Monteverdi. Maar anders dan in die opera krijgen we veel inzicht in de psyche. De opera duurt anderhalf uur. Dusapin vertelt geen verhaal, maar hij zet de tijd stil en zoomt in op de hoofdrollen. Hij is hoopvol, zij is berustend. Hij zegt kijk omhoog, de zon, de hemel, en zij kijkt naar de scherven. Berustend. Ze weigert de tocht naar boven te maken. De glasscherven symboliseren ook dat het geen eenvoudige tocht is, vol gevaren. De zang van lei en lui is niet zozeer een dialoog, maar eerder twee monologen, hoor ik in de inleiding. Het zijn meeslepende monologen. Teder, melancholisch, ingetogen, dramatisch. Zoals Jochem Valkenburg in de NRC schrijft - hij geeft het maximum van vijf sterren voor de voorstelling - een vanzelfsprekende combinatie van warmte en desolaatheid. Het is fantastisch mooie muziek. Zanglijnen die overgaan in instrumentale lijnen. Een klavecimbel, onderaards gerommel, een arabische luit, geluidsmanipulaties op zuchten van de zangers. Je waant je misschien in een onderwereld, maar zo'n onderwereld is muzikaal dan toch zo erg nog niet.

8 juni - De film 'Buddha collapsed out of shame' speelt in Afghanistan, dichtbij de grotten waar de eeuwenoude boeddhabeelden stonden die de Talibaan er heeft opgeblazen. Uit minachting voor deze traditie en denkwijze. De zesjarige Baktay wil naar school, zoals haar buurjongetje, maar ze moet op haar zusje passen. Ze gaat toch. Koopt een schrift en botst op jongetjes die talibaantje spelen, maar schuift ten slotte in een schoolbank. Totdat ze eruit wordt gestuurd omdat ze de les verstoort. De film van de Iraanse Hana Makhnalbaf symboliseert de volwassen wereld, onderdrukking van de vrouw en strijd van de Talibaan.

8 juni - Twee Franse films dit weekend: L'accompagnatrice, over een pianobegeleidster van een sopraan die ondanks de Tweede Wereldoorlog, blijft zingen, en Swimming Pool, over een thrillerschrijfster die met een writers block worstelt en zich terugtrekt op een landhuis in Frankrijk. Ook Frans, langer geleden, is het boek van Tatiana de Rosnay, gelezen met de leesclub en gisteren besproken. Mijn naam is Sarah, zo heet het, staat hoog in de bestsellerlijsten. Het is ook een aangrijpend en spannend verhaal over de joodse Sarah die met een levenslang schuldgevoel kampt nadat ze haar broertje verstopt heeft in een kast als er een progrom is en de hele familie wordt opgepakt. Ze ontsnapt, ze moet wel, want haar broertje zit nog in die kast. Mooi!

barbara hannigan en georg nigl in passion, foto van uitvoering van een jaar geleden