September 2009

27 september - Twee musea in Amsterdam. Allereerst de Hermitage Amsterdam en dat was erg interessant. Hoewel interessant - dat lijkt me een gedevalueerde term - is niet voldoende. Het is wel het eerste wat bij me opkomt. Een jaar of wat geleden ben ik in Rusland, in Sint-Petersburg en in de Hermitage geweest. Ik heb bijna een dag door dat enorme museum rondgelopen. Alle grote kunstenaars, alle stromingen, alle werelddelen zijn er vertegenwoordigd en nog was er maar een klein deel van het Hermotagebezit geëxposeerd. De eerste expositie van de Amsterdamse dependance is onder meer interessant omdat het een mooi beeld geeft van de cultuur en (vergane) glorie van stad, land en tsaren. De gouden jaren van het Russische rijk, halverwege en eind 19e eeuw. De tijd van Tolstoj, Dostojevski en Poesjkin. Dat intrigeert me. Vanwege die schrijvers, vanwege het land met haar muziek- en danscultuur, vanwege de smaak en de decadentie.
Het andere museum, stedelijk museum bureau, in de Jordaan, was snel bezichtigd. Er was daar een primitief huis heengebracht van de martriarchale Mosuo uit Zuidwest-China. Ik ben daar dicht in de buurt geweest, in China, en ik heb ook net een boek gelezen van iemand van dat Mosuo-volk. Twee motieven om hier even langs te lopen.

14 september - De laatste zomergasten, met dirigent Jaap van Zweden, was erg leuk. Pas gisterenavond heb ik de documentaire over Musicophilia van Oliver Sachs gezien. Dat was zijn keuzefilm. Boeiende documentaire over 'gevallen' die een bijzondere relatie met muziek hebben, bijvoorbeeld doordat drummen helpt hun tourette te bezweren of een blinde en autistische man die op gehoor alles naspeelt en fantastische jazzimprovisaties liet horen.

14 september - Met heel veel plezier, heel geboeid, heb ik Couscous op zondag van PvdA-Kamerlid Khadija Arib gelezen. Ze beschrijft de geschiedenis van haarzelf, haar (Marokkaanse) familie en andere gezinnen uit een straat in Rotterdam-Noord.
Arib was 15 toen zij met haar moeder naar Nederland kwam. Haar vader was hier toen al jaren. Ze verwachtte een ontvangst met bloemen, want bloemen zag ze op de foto's en ansichten die haar vader haar stuurde, maar dat viel tegen. Het verhaal geeft inzicht in de verborgen geschiedenis van Marokkaanse vrouwen en gezinnen in Nederland, het leven dat ze in Marokko achterlieten en het geworstel om een nieuw bestaan in een vreemd en koud land, over de sociale controle in eigen kring, en de steeds grotere invloed van de islam.

khadija arib