{"id":419,"date":"2019-01-17T13:37:16","date_gmt":"2019-01-17T12:37:16","guid":{"rendered":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/?p=419"},"modified":"2019-01-17T13:59:11","modified_gmt":"2019-01-17T12:59:11","slug":"wie-stikt-de-naden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/2019\/01\/17\/wie-stikt-de-naden\/","title":{"rendered":"Wie stikt de naden?"},"content":{"rendered":"<span class=\"span-reading-time rt-reading-time\" style=\"display: block;\"><span class=\"rt-label rt-prefix\">Leestijd:<\/span> <span class=\"rt-time\"> 3<\/span> <span class=\"rt-label rt-postfix\">minuten<\/span><\/span>\n<p>Als de angst haar bij de keel grijpt, vlucht Flora terug in\nde herinneringen aan haar moeders keuken.&nbsp;\nZe is dan de tiener die eieren klutst en avocado\u2019s schilt. Een\nonbezorgde tijd van school, vriendinnetjes en soms een vriendje. Het was een\ntijd van verliefdheid en spel, en hoop op een toekomst die vast heel mooi zou\nworden. <\/p>\n\n\n\n<p>Op haar achttiende trouwde ze en kort daarna kreeg ze haar\neerste kind. Toen haar man werd opgepakt voor diefstal was ze opnieuw in\nverwachting. Het ging niet goed met de baby die vervolgens geboren werd, maar\ngeld voor medicijnen had ze niet. Flora bad en smeekte het ziekenhuis om zorg\ntoen het kind stervende was. Het mocht niet baten. Wanhopig zocht ze naar\nbaantjes en handeltjes. Telkens opnieuw werd ze teleurgesteld. Geen ervaring,\ngeen capaciteiten, geen kans.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/pamplona3.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-420\"\/><\/figure>\n\n\n\n<p>Ze nam ten slotte naailes in de hoop een bedrijfje te\nbeginnen. Haar naaidocente wist van haar moeilijke situatie. Ze vertelde haar nadat\nze een maand of wat les had dat je in de VS gemakkelijk geld zou kunnen verdienen.\nIn de kledingindustrie werden voortdurend mensen gevraagd, zei ze. Dan zou je\nzoveel verdienen dat je nog geld naar huis kunt sturen. <\/p>\n\n\n\n<p>Flora liet haar moeder en haar kind achter en ging erheen. Vol\nhoop dat de weg naar boven nu was gevonden. Maar ze merkte tot haar\nontsteltenis al snel dat het allemaal leugens waren. De vrouw die contact had\ngelegd met de naaidocente en haar de grens over had geholpen, vertelde dat ze haar\nvoor haar hulp om de grens over te steken 3.000 dollar schuldig was en dat Flora\ndie terug moest verdienen. Deze Jennifer was een stevig, maar verzorgd\nuitziende vrouw. Iemand die aanvankelijk vertrouwen uitstraalde, maar, zo bleek\nlater, snel haar geduld verloor en kwaad werd. Dan werd Flora zo bang dat ze de\nrillingen in haar lichaam nauwelijks kon beheersen. &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p>De hele dag maakte ze jurken. Zat de dag erop, dan moest ze\nde fabriek schoonmaken. Ze sliep in een opslagruimte waar ze een matras deelde\nmet een ander slachtoffer. Ze mocht de fabriek niet uit of praten met haar\ncollega\u2019s die normale diensten draaiden. E\u00e9n maaltijd per dag kreeg ze, tien\nminuten. Bang voor de strenge opzichters en nog meer voor Jennifer gehoorzaamde\nze. Ze at snel en had altijd honger. Soms begonnen haar lippen te trillen. Dan moest\nze zich uit alle macht beheersen om niet in huilen uit te barsten met alle mensen\nom zich heen. Dan ging ze terug naar haar moeders keuken.<\/p>\n\n\n\n<p>Haar collega\u2019s keken weleens bevreemd als ze \u2019s ochtends aan\nhun dienst begonnen. \u2018Goh, zij lijkt hier wel te wonen\u2019, dachten ze. Maar\ncontact met haar kregen ze niet. Jennifer, die haar paspoort had ingenomen, had\nhaar verteld dat ze het duur zou betalen als ze iets zou vertellen. Bovendien\nzou de politie haar toch niet geloven, illegaal in een vreemd land. En, zei\nJennifer, \u2018ik weet waar je moeder en kind wonen\u2019.&nbsp; \n\nHet moet nu bijna vier maanden zijn dat ze hier zit.\nOp zondagen is er meer tijd is om aan thuis te denken. Dat geeft rust en\ntegelijk ook onrust. Ze denkt ook aan de jurken die ze heeft gemaakt. Die hangen\nvoor 200 dollar per stuk in de winkel. Zouden de kopers van die jurken er wel bij\nstilstaan wie de naden heeft gestikt?\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<p style=\"text-align:right\"> <em>Slavernij bestaat nog steeds, hoewel het al zolang verboden is. Ik  schrok ervan toen ik het hoorde. Moderne slavernij treft miljoenen mensen in bijna alle landen van de wereld. Niet alleen Mauritani\u00eb, Saoedi-Arabi\u00eb en India bijvoorbeeld, maar ook een land als Nederland of  de VS. Het kan gaan om de seksindustrie, kinderarbeid, gedwongen  huwelijken en mensenhandel. Overal waar menselijk arbeid wordt  ge\u00ebxploiteerd tegen nauwelijks of geen betaling.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p><span class=\"span-reading-time rt-reading-time\" style=\"display: block;\"><span class=\"rt-label rt-prefix\">Leestijd:<\/span> <span class=\"rt-time\"> 3<\/span> <span class=\"rt-label rt-postfix\">minuten<\/span><\/span>Als de angst haar bij de keel grijpt, vlucht Flora terug in de herinneringen aan haar moeders keuken.&nbsp; Ze is dan de tiener die eieren klutst en avocado\u2019s schilt. Een onbezorgde tijd van school, vriendinnetjes en soms een vriendje. Het was een tijd van verliefdheid en spel, en hoop op een toekomst die vast heel &hellip; <a href=\"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/2019\/01\/17\/wie-stikt-de-naden\/\" class=\"more-link\">Lees verder <span class=\"screen-reader-text\">Wie stikt de naden?<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[47,2],"tags":[],"class_list":["post-419","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-reportage","category-vastgeroeste-meningen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/419","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=419"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/419\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":425,"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/419\/revisions\/425"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=419"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=419"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tonvandenborn.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=419"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}