10
In dit lijstje staan de boeken die ik de afgelopen maanden heb gelezen en het mooiste, beste of aangrijpendste vond.
Juli Zeh
Speeldrift is boeiend en intelligent. Het gaat over twee middelbare scholieren die een spel spelen met een leraar. Ze denken hem in hun macht te hebben als ze hem in een seksuele val lokken. Maar het 'spel' loopt toch anders. Eerste boek van Zeh, heel geslaagd.Daniel Kehlmann
Roem. Verhalen die niet op zichzelf staan. Het is humoristisch, absurdistisch zelfs. Bijvoorbeeld over de man die het mobiele nummer van een beroemd iemand krijgt en langzamerhand zijn positie overneemt, of de vrouw die verdwijnt in een ver land.Franca Treur
Dorsvloer vol confetti. Mooi portret van Zeeuws fundamentalisme. Dat wordt geschreven vanuit de blik van een opgroeiend meisje met veel broers op een boerderij. Ze wil erbij horen. Roman, staat op de omslag, maar Franca put ongetwijfeld uit eigen ervaring.Fernando Pessoa
Het boek der rusteloosheid. Het boek der rusteloosheid is een prozageschrift van hulpboekhouder Bernardo Soares. Het bestaat uit honderden fragmenten, vooral beschouwend. Ze gaan over het leven(!). Het is eigenlijk een soort dagboek, maar data doen er niet toe. De mijmeringen van Soares (Pessoa) zijn tijdloos.Lucas Ligtenberg
New York. Gelezen in New York. Hier staat alles bij elkaar over deze bijzondere stad. De bewoners, de stadsdelen, de geschiedenis, de actualiteit.Maarten 't Hart
Lotte Weeda. Ik was een fan van 't Hart, vijftien of twintig jaar geleden, maar ik heb heel lang niets van hem gelezen. Behalve over Bach en Mozart. Met Lotte Weeda kom ik weer terug bij hem, en dat bevalt uitstekend. Het boek is lichtvoetig en humoristisch. Het gaat over een fotografe die dorpsbewoners portretteert. Is het toeval of niet dat ze doodgaan?Stine Jensen en Rob Wijnberg
Dus ik ben. Ja, leuk! Boeiend. Daar was niet heel de leesclub het mee eens, maar voor mij blijft dit boek over identiteit overeind. Lees mijn verslag van een avond in een boekhandel in Amersfoort. Beide schrijvers vertelden over het boek.Dirk van Weelden
Manhattan. Net aangekomen in de stad gaat Dirk hardlopen in Central Park. Hij blijft er een paar weken om een tv-programma te maken waarin hij op zoek gaat naar de Hollandse sporen in de stad. Die zie je vooral in het zuidelijke deel van Manhattan, rondom Wall Street. Ik heb het tv-programma nauwelijks gezien, maar het persoonlijke boek is leuk. En ik ga ook een rondje lopen in het park.John Gray
Grays anatomie. Een verzameling essays, over liberalisme, conservatisme, Britse politiek, verlichting, vooruitgang en de mensheid. Ze spreken me niet allemaal aan, want de Britse politiek is te ver weg, maar af en toe is er een essay dat de ogen opent, wakker schudt.Rikka Pulkkinen
De grens. Twee verhaallijnen die mooi verweven worden. Het gaat over een vrouw van wie de man aan alzheimer leidt. Ze heeft hem ooit beloofd op tijd van de mistige wereld te verlossen. Die belofte brengt grote gewetensproblemen mee; op de eerste bladzijde probeert ze eerst zichzelf uit deze wereld te verlossen. Niet die mistige, maar eerder de wanhopige. En dan gaat het over de 16-jarige Mari die verliefd wordt op haar leraar. Mari weet haar gevoelens niet zo goed te plaatsen; het leven wordt ook erg ingewikkeld voor haar. Het is mooi en intens beschreven. Tragisch, want min of meer onontkoombaar. En in hoeverre is Antigone, die volgens Anja - de vrouw van de man met Alzheimer - met de dood voor het leven koos, een voorbeeld?
Jonathan Safran Foer
Dieren eten. De keuze van de consument in de supermarkt, schrijft Jonathan Safran Foer, is boeren op afstand. De keuze van die consument is goedkoop vlees. En daarmee is die consument medeverantwoordelijk voor de bio-industrie. Jonathan Safran Foer beschrijft het cynisme van die industrie; zo ervaar ik het. De afgelopen week kwam in het nieuws dat de Nederlandse kippen in de megabedrijven resistent zijn geworden vanwege alle antibiotica die ze meekrijgen. Wat eten 'we' voor troep, vraag je je af. Ze, de vleeseters, want ik ben al 25 jaar vegetariër. Zet nu ook wel vragen bij mijn visconsumptie. Nou ja, Safran Foer hoefde me niet meer heel erg te overtuigen - misschien is dat wel de reden waarom ik het boek wilde lezen - maar was daar ongetwijfeld in geslaagd als dat nog wel had gemoeten (en ik het boek had gelezen).